Personalia
In 1967 werd ik geboren in een klein dorpje in de Kempen, als jongste dochter. Je kan mijn geboorte beschrijven als een ongelukje, een accidentje. Maar ook een beetje als een wonder. Mijn moeder kon volgens de medische kennis van die tijd geen kinderen meer op de wereld zetten. Nadat haar enige zoon veertien jaren eerder het levenslicht had gezien, waren alle volgende pogingen slecht afgelopen. Uiteindelijk gaf men de hoop op.
Maar veertien jaar later was het wonder geschied. Moeder was "in verwachting", zoals men toen zo trots verkondigde. Het was geen voorspoedige zwangerschap en ook de geboorte was van dien aard dat het kinds leven maanden aan een zijde draadje hing. Maar het wicht spartelde zich erdoor. Ziehier: Fiep was geboren ...
Het verhaal van mijn zorgwekkende verwekking en geboorte is belangrijk omdat het mijn hele verdere leven zal bepalen. Ik ben niet onbeschadigd uit dit avontuur gekomen. Mijn geest is labiel en mijn lichaam zwak. Gelukig heb ik één groot talent meegekregen, wat door mijn aangeboren aandoening een beetje sterker uit de verf is gekomen. Een tiental jaar geleden heeft men bij mij het Aspergersyndroom vastgesteld. Een diagnose die onmiddellijk vele vragen beantwoordde.
Ook al wil ik nog zo graag, een normaal mens die functioneert in deze maatschappij zoals men verwacht zal ik nooit worden. Na veertig jaar vechten en strijden tegen mezelf heb ik me erbij neergelelgd. Ik ben wie ik ben en ik kan maar één ding: mooie dingen maken. Kunst wil ik het niet noemen. Wat is kunst? Wie of wat bepaald of een object of een beeltenis kunst is of alleen maar decoratie? Is het de tijd? Dan is mijn werk bijlange nog geen kunst.
Ik gebruik deze gave als communicatiemiddel. Ik probeer om op deze manier de mens deelgenoot te maken van mijn belevingswereld. Ik ben een voyeur, ik observeer en beleef de dingen anders. Ik zie en voel andere dingen en die indrukken probeer ik weer te leggen in mijn werk.
Tijdens mijn humaniora werd ik verplicht door mijn vader om de kunstrichting te volgen. Was hij vooruitziend of alleen maar koppig omdat ik perse niet wilde? Aangezien ik niet het talent en het geduld bezit om met anderen samen te werken, eindigde mijn schoolcarière voor ik de nodige kwalificaties behaalde. Ik werd opnieuw gedwongen, om te werken in een fabriek deze keer. De ééntonigheid, de somberheid en kortzichtigheid van mijn colega's vernielden mijn ziel, waardoor ik allerlei mentale en lichamelijke kwalen begon te ontwikkelen, die nu uitgegroeid zijn tot een volwaardige handicap. Ondertussen heb ik wel een getuigschrift "schilderkunst" behaald aan de Academie in Mol. Ik heb enkele cursussen keramiek gevolgd en volg nu een opleiding "Grafisch ontwerper".